Οι μεταμορφώσεις του κακού. Ένα σήριαλ πολλών χρόνων.


Στην αρχή ήταν ο κακός ο λύκος. Θυμάμαι ακόμα την ένταση που ένιωσα όταν διάβασα το μικρό βιβλιαράκι  σχεδόν μόλις είχα μάθει τσάτρα πάτρα ανάγνωση. Η Μοναδικό αντιστάθμισμα στον φαντασιακό φόβο η ικανοποίηση της προσπέλασης του γραπτού κειμένου.

Αργότερα προέκυψαν κι άλλοι κακοί. Στην αρχή μέσα απο τη μυθολογία αλλά πολύ σύντομα μέσα απο κοινωνία. Ακόμα θυμάμαι την περιγραφή  των φοβερών ουσιών με τις οποίες θα μας ράντιζαν οι Ρώσοι δηλαδή οι Σοβιετικοί για να προκαλέσουν μαζικές παραισθήσεις σε όλο το πληθυσμό  που έκανε κάποιος συγγενής μου.

Στον κινηματογράφο των παιδικών μας χρόνων βρεθήκαμε μπροστά σε ένα πάνθεον κακών. Ξεκινώντας απο τους Ναζί, πηγαίνοντας στους Ινδιάνους και καταλήγοντας στους κακούς Ρώσους (Ρώσοι =Σοβιετικοί ), είχαμε έτοιμο τον κώδικα.  Να πούμε επίσης ότι στο δίπολο Ρώμη – Χριστιανισμός οι Ρωμαίοι ήσαν by default   το κακό, αν και ο Victor Mature  έσωσε  την τιμή των έντιμων και ευσεβών Ρωμαίων αξιωματικών. 

Αργότερα προστέθηκαν και οι άνευ λόγου παράφρονες όπως εκεινος ο σχιζοφρενής δολοφόνος  με το πριόνι, αλλά όπως και να το κάνουμε έργα σαν αυτό δεν ενίσχυαν την τάξη του κόσμου μέσα σου.

Πώς να ξεχάσεις τον Τζών Γουέην που έσωσε τη δασκάλα απο τον κακό ινδιάνο Τσερόκι, τον Κιρκ Ντάγκλας στο Όπου τολμούν οι αετοί ή τον Γκρέγκορυ Πεκ στα κανόνια του Ναυαρόνε;

Στην γέφυρα του ποταμού Κβάϊ αρχίσαμε να καταλαβαίνουμε κάτι για μιλιταριστική στενοκεφαλιά  αλλά η αυτοθυσία του David Niven έσωσε το αξιακό σύστημα.

Τα πράγματα δυσκόλεψαν όταν είδαμε τους Σταυρούς στο μέτωπο του Κιούμπρικ. Μαθητής δημοτικού ακόμα εκτός απο το σοκ που ενιωσα ιδιαίτερα στην σκηνή της εκτέλεσης με κλήρο, άρχισα να καταλαβαίνω ότι υπάρχει κάτι παραπέρα απο το καλό και το κακό.

Σχετικά γρήγορα η αμφισβήτηση με εφερε σε άλλα μονοπάτια. Και εκεί μας περίμενε μία άλλη μυθολογία κακού. Οι διάφοροι  επαναστάτες – υπερασπιστές του δικαίου άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους. Παρά την προσπαθειά μας να ενστερνιστούμε την Μπρεχτική αρχή της αποστασιοποίησης, εντούτοις προτιμούσαμε να ταυτιζόμαστε  με ήρωες  που τελικά μάθαμε πως δεν ήσαν ατσαλάκωτοι. Το μάθαμε αργότερα με πολύ δυσκολία. Κάποιοι μαθαίνουν ακόμα.

Ο μύθος του πάσχοντος δικαίου υπηρετήθηκε καλά απο το έργο Σάκο και Βαντσέτι και εμείς αποκτήσαμε αρκετά εφόδια για να συνεχίσουμε τον προβληματισμό μας, τουλάχιστον όσοι απο εμάς δεν χόρευαν το τραγούδι του φιλμ επιδιώκοντας αλλότρια οφέλη.

Τα χρόνια πέρασαν. Μεγάλοι πια με γκρίζα ή λίγα μαλλιά κοιτάζουμε γύρω μας και βλέπουμε την ίδια ανάγκη να είναι πάντα ισχυρή. Μιλάμε για την ανάγκη της μυθολογίας του κακού.  Αντιπαρέρχομαι την καρναβαλικής έμπνευσης αμφίεση των υπαλληλων της ΠΟΕ ΟΤΑ σαν Ναζί, ή την φαιδρή αμφίεση του τέως Νομάρχη Θεσσαλονίκης σαν Ζορό.

Μιλάω για το επίπεδο του δημόσιου λόγου και το δυϊστικό σύστημα που κρύβεται απο πίσω αν και χωρίς επιτυχία. Η μυθολογία του κακού σαν κύριο συστατικό στοιχείο μια κλειστής ανορθολογικής  λογικής είναι πανίσχυρη. Αναπαράγει στερότυπα και αναπαράγεται συνεχώς. Μόνο που τώρα δεν είμαστε παιδιά ούτε ζούμε σε μια κλειστή κοινωνία…

 
Advertisements

About lignostar

bloger, αρθρογράφος
This entry was posted in Άρθρα του Μαικήνα. Bookmark the permalink.

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Google photo

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση /  Αλλαγή )

Σύνδεση με %s